18 listopada 2026
Bardzo ważne orzeczenie SN ! Sygnatura III CZP 41/26.
Sąd Najwyższy w postaci połączonych Izb wystąpił w obronie prawowitego składu Trybunału Konstytucyjnego, a przeciwko uzurpatorom oraz ich politycznym mocodawcom!
Trudno będzie reżimowi Tuska, np. pato-Żurkowi polemizować z Sądem Najwyższym.
Ale niestety dobrze wiemy, że oni teraz zarządzają prawem (jak je „rozumią”) i swoimi wyborcami w sposób praktyczny. Podobnie jak nie publikowali wyroków TK, tak teraz nie opublikują” stanowiska SN w TVN-ie. I tym samy ich wyborcy sie o nim nie dowiedzą.
Niestety taki mamy stan demokracji – na chama, przy aplauzie ludzi, którzy dawno zgubili pilota od TV i maja nastawioną jedna stację.
Poniżej publikujemy opis stanowiska SN autorstwa Tomasza Trzcińskiego.
Tomasz Trzciński:
„Sąd najwyższy zdecydował. Przebierańcy z TK nadają się do cyrku!
O tym, jak Sąd Najwyższy przypomniał, że państwo prawa nie jest przedstawieniem, a Konstytucja nie jest rekwizytem scenicznym.
18 listopada 2026 roku wydarzyło się coś, co dla uważnego obserwatora polskiego życia publicznego powinno być rzeczą zupełnie zwyczajną. Sąd Najwyższy zajął się zagadnieniami prawnymi, rozpoznał je i podjął uchwałę. Ot, codzienność wymiaru sprawiedliwości w demokratycznym państwie. A jednak w naszych warunkach zwykłe wykonywanie obowiązków przez sąd potrafi wywołać polityczne trzęsienie ziemi. Zwłaszcza kiedy treść rozstrzygnięcia nie odpowiada tym, którzy przywykli uważać własną interpretację prawa za jedyną dopuszczalną.
Sprawa ma sygnaturę III CZP 41/26. Po całodziennym posiedzeniu ponad czterdziestu sędziów trzech połączonych izb Sądu Najwyższego — Cywilnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oraz Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych — zajęło stanowisko wobec pytań skierowanych przez prezes Izby Cywilnej, prof. Joannę Misztal-Konecką. Dotyczyły one skuteczności orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego, ich publikowania i możliwości korzystania z nich przez obywateli.
I oto wśród prawniczych zagadnień pojawiło się pytanie, które w trwającym sporze o Trybunał nabrało fundamentalnego znaczenia: kto właściwie może występować w roli sędziego TK i wydawać jego orzeczenia? Czy wystarczy wybór przez Sejm i uroczystość ślubowania zorganizowana bez obecności prezydenta, czy konieczne jest dopełnienie wymogów przewidzianych prawem?
Sąd Najwyższy przyjął stanowisko jednoznaczne: za orzeczenia TK można uznać rozstrzygnięcia wydane przez prawidłowo ukształtowany skład, którego członkowie zostali wybrani przez Sejm i złożyli ślubowanie wobec Prezydenta RP, w jego obecności. Sędzia Aleksander Stępkowski wyjaśnił przy tym, że w szczególnych okolicznościach obecność ta mogłaby mieć również charakter zdalny.
To ważne rozróżnienie. Sam wybór i sposób złożenia ślubowania nie są w tej wykładni drobnymi formalnościami, które można dowolnie zastępować inną ceremonią. Mają znaczenie dla nawiązania stosunku służbowego sędziego TK, a przez to dla prawnej kwalifikacji rozstrzygnięć wydawanych z jego udziałem.
Jakże osobliwie wygląda w takim świetle polityczny teatr, w którym o ważności urzędu miałaby decydować przede wszystkim determinacja jego pretendenta, poparcie odpowiedniego środowiska albo możliwość wejścia do budynku. Można przecież przygotować uroczystość, ogłosić sukces, zrobić pamiątkowe zdjęcia, a nawet przemówić z najwyższą powagą. Pozostaje tylko ten nieznośny szczegół: ceremonia nie zastępuje warunków prawnych, jeśli prawo wymaga czegoś innego. I tu zaczyna się zasadnicza część przedstawienia.
Kiedy drukarz ma zastąpić Trybunał
Drugi element uchwały może mieć jeszcze poważniejsze skutki dla obywateli.
Sąd Najwyższy przyjął, że orzeczenia TK mają moc powszechnie obowiązującą niezależnie od ich publikacji w organie urzędowym. To odpowiedź na praktykę wstrzymywania publikacji części orzeczeń Trybunału, stosowaną przez rząd od 2024 roku. W końcu października 2026 roku nieopublikowanych pozostawało, według dostępnych zestawień, 85 orzeczeń.”

